✨ نقل‌قول‌ها

بشنو از نی چون حکایت می‌کند، از جدایی‌ها شکایت می‌کند.

— مولانا جلال‌الدین

مثنوی معنوی، دفتر اول، سرآغاز (نی‌نامه)

زخم است که نور از آن وارد می‌شود؛ ترکِ تو، شکافی است که از آن روشنایی می‌تابد.

— مولانا جلال‌الدین

برداشتی از معنای مثنوی، دفترِ اول

هر چه آینه صیقل‌خورده‌تر، تصویرش روشن‌تر؛ دل را نیز رنج، صیقل می‌دهد.

— مولانا جلال‌الدین

مضمونِ مثنوی، دفتر اول، حکایتِ رومی و چینی

آنچه می‌جویی، تو را نیز می‌جوید؛ صدای دل را بشنو، در آن نشانی هست.

— مولانا جلال‌الدین

مضمونِ غزلیاتِ شمس

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق، ثبت است بر جریدهٔ عالم دوامِ ما.

— حافظ شیرازی

دیوان حافظ، غزل شمارهٔ ۱۱

آسایشِ دو گیتی تفسیرِ این دو حرف است: با دوستان مروّت، با دشمنان مدارا.

— حافظ شیرازی

دیوان حافظ، غزل شمارهٔ ۵

یوسفِ گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخور؛ کلبهٔ احزان شود روزی گلستان، غم مخور.

— حافظ شیرازی

دیوان حافظ، غزل شمارهٔ ۲۵۵

بر سرِ تربتِ ما چون گذری، همّت خواه؛ که زیارتگهِ رندانِ جهان خواهد بود.

— حافظ شیرازی

دیوان حافظ، غزل شمارهٔ ۲۰۱

بنی‌آدم اعضای یکدیگرند، که در آفرینش ز یک گوهرند.

— سعدی شیرازی

گلستان، بابِ اول، حکایتِ دهم

هر دم از عمر می‌رود نفسی، چون نگه می‌کنم نمانده بسی.

— سعدی شیرازی

گلستان، دیباچه

به نام خدایی که جان آفرید، سخن گفتن اندر زبان آفرید.

— سعدی شیرازی

بوستان، در نیایش خداوند

ادب از که آموختی؟ از بی‌ادبان؛ آنچه از ایشان در نظرم ناپسند آمد، از فعلِ آن پرهیز کردم.

— سعدی شیرازی

مضمونی منسوب در آثارِ سعدی، حکایتِ لقمان

تن آدمی شریف است به جانِ آدمیّت؛ نه همین لباسِ زیباست نشانِ آدمیّت.

— سعدی شیرازی

دیوان سعدی، غزلیات

این یک دو سه روزه نوبتِ عمر گذشت، چون آب به جویبار و چون باد به دشت.

— عمر خیام

رباعیات، رباعی شمارهٔ ۱۸

از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن، فردا که نیامده‌ست فریاد مکن.

— عمر خیام

رباعیات منسوب به خیام

هفت شهرِ عشق را عطار گشت، ما هنوز اندر خمِ یک کوچه‌ایم.

— فریدالدین عطار نیشابوری

مضمونی منسوب در ادبیاتِ کلاسیک، اشاره به منطق‌الطیر

آنچه می‌جویی، در توست؛ سی مرغ، سیمرغ را در آینهٔ خویش یافتند.

— فریدالدین عطار نیشابوری

برداشت از منطق‌الطیر، پایانِ سفرِ هفت وادی

میازار موری که دانه‌کش است، که جان دارد و جانِ شیرین خوش است.

— فردوسی توسی

شاهنامه، داستانِ بیژن و منیژه (منسوب)

خرد رهنمای و خرد دلگشای، خرد دست گیرد به هر دو سرای.

— فردوسی توسی

شاهنامه، آغازِ کتاب

ای دوست، تو را به دوست خواندم؛ بر خاکِ رهت چو خاک ماندم.

— مولانا جلال‌الدین

دیوان شمس، غزلیات

آنچه مانعِ عمل است، خودِ راهِ عمل می‌شود؛ آنچه سرِ راهت می‌ایستد، خودِ راه است.

— مارکوس آورلیوس

تأملات، کتاب پنجم، بند ۲۰

روحِ آدمی به رنگِ افکارِ خود درمی‌آید؛ مراقبِ آنچه می‌اندیشی باش.

— مارکوس آورلیوس

تأملات، کتاب پنجم

هنگامِ بامداد به خود بگو: امروز کسانی را خواهم دید پرشتاب، ناسپاس، خودخواه؛ اما من می‌توانم با مهر پاسخ دهم.

— مارکوس آورلیوس

تأملات، کتاب دوم، بند ۱

هیچ‌کس چیزی را از دست نمی‌دهد جز همین لحظهٔ حاضر؛ زیرا تنها همین را داراست.

— مارکوس آورلیوس

تأملات، کتاب دوم، بند ۱۴

همه‌چیز در گذر است؛ آنچه به یاد می‌ماند، نیز در گذر است.

— مارکوس آورلیوس

تأملات، کتاب چهارم

چیزهایی هست در اختیارِ ما و چیزهایی نیست؛ آرامش از آنجا می‌آید که این دو را از هم بازشناسیم.

— اپیکتتوس

انکیریدیون، بند ۱

این رویدادها نیستند که ما را می‌آزارند، بلکه داوریِ ما دربارهٔ آن‌هاست.

— اپیکتتوس

انکیریدیون، بند ۵

اگر می‌خواهی پیشرفت کنی، راضی باش که در نظرِ دیگران نادان به نظر برسی.

— اپیکتتوس

انکیریدیون، بند ۱۳

آتش، طلا را می‌آزماید؛ سختی، انسان‌های قوی را.

— سنکا

رساله در باب مشیّت (De Providentia)

زندگی اگر بدانیم چگونه از آن بهره ببریم، کوتاه نیست.

— سنکا

رساله در باب کوتاهی زندگی (De Brevitate Vitae)

سفرِ هزار فرسنگی، با یک گام آغاز می‌شود.

— لائوتسه

تائو ته چینگ، فصل ۶۴

شناختنِ دیگران، دانایی است؛ شناختنِ خویشتن، روشنی.

— لائوتسه

تائو ته چینگ، فصل ۳۳

بهترین انسان‌ها چون آب‌اند؛ به همه‌چیز خیر می‌رسانند بی‌ آنکه پیکار کنند.

— لائوتسه

تائو ته چینگ، فصل ۸

چه کسی می‌تواند گل‌آلودگی را آرام بگذارد تا اندک‌اندک زلال شود؟

— لائوتسه

تائو ته چینگ، فصل ۱۵

آنچه را که برای خود نمی‌پسندی، بر دیگران مپسند.

— کنفسیوس

گفتارها (مکالمات)، باب پانزدهم، بند ۲۴

مهم نیست چه‌قدر آهسته می‌روی، تا زمانی که نمی‌ایستی.

— کنفسیوس

منسوب به گفتارها (مکالمات)

همه‌چیز را می‌توان از انسان گرفت جز یک چیز: آخرین آزادیِ انسان، یعنی برگزیدنِ نگرش در هر وضعیت.

— ویکتور فرانکل

انسان در جست‌وجوی معنا (Man's Search for Meaning)

آن‌که چرایی برای زیستن دارد، با هر چگونگی کنار می‌آید.

— ویکتور فرانکل (به نقل از نیچه)

انسان در جست‌وجوی معنا، فصلِ سوم

نکتهٔ شگفت این است: تا خود را همان‌گونه که هستم نپذیرم، نمی‌توانم تغییر کنم.

— کارل راجرز

در باب انسان شدن (On Becoming a Person)

آن‌که به بیرون می‌نگرد، رؤیا می‌بیند؛ آن‌که به درون می‌نگرد، بیدار می‌شود.

— کارل گوستاو یونگ

نامه‌ها، جلد اول، صفحهٔ ۳۳ (نامه به فانی باودیچ، ۱۹۱۶)

تا ناخودآگاه را آگاه نسازی، زندگی‌ات را هدایت می‌کند و تو آن را سرنوشت می‌نامی.

— کارل گوستاو یونگ

آیون (Aion)، جلد نهم آثار

نفس می‌کشم، تنم را آرام می‌کنم؛ نفس را بیرون می‌دهم، لبخند می‌زنم. در همین لحظه، می‌دانم که این لحظه‌ای زیباست.

— تیک نات هان

صلح در هر گام (Being Peace)

لبخند بزن، نفس بکش، آهسته برو.

— تیک نات هان

گفته‌های منسوب در آثار

ذهن بر همه‌چیز پیشی می‌گیرد؛ آنچه می‌اندیشیم، می‌شویم.

— سنتِ بودایی

دامّاپادا، فصل اول (الیافِ ذهن)

کین، با کین فرو نمی‌نشیند؛ تنها با مهر آرام می‌گیرد. این قانونی است کهن.

— سنتِ بودایی

دامّاپادا، فصل اول، بند ۵

همان‌گونه که مادری یگانه فرزندش را با جان نگه می‌دارد، با همهٔ موجودات مهرِ بی‌کران بپرور.

— سنتِ بودایی

متّا سوتّا (Sutta Nipata، فصل اول)

آرامش، نه از کم شدنِ سختی، که از بزرگ شدنِ آرامیِ درون می‌آید.

— حکمتِ کهن (سنتِ رواقی)

مضمونِ مشترکِ آثارِ سنکا و اپیکتتوس

آب، نرم‌ترین چیزِ جهان است، اما بر سخت‌ترین‌ها چیره می‌شود؛ نرمی، راهِ پایداری است.

— حکمتِ تائوئیستی

مضمونِ تائو ته چینگ، فصل‌های ۴۳ و ۷۸

این بشر چون مهمان‌خانه‌ای است؛ هر روز مهمانی تازه می‌آید: شادی، اندوه، پستی. همه را پذیرا باش.

— مولانا جلال‌الدین

مثنوی معنوی، دفتر پنجم (مهمان‌خانه)

هر نفسی که فرومی‌رود ممدِّ حیات است و چون برمی‌آید مفرّحِ ذات؛ پس در هر نفسی دو نعمت موجود است، و بر هر نعمتی شکری واجب.

— سعدی شیرازی

گلستان، دیباچه