هوش هیجانی: مهارتی که زندگی را عوض می‌کند

چهار حوزه‌ی هوش هیجانی و چرا گاهی از IQ مهم‌تر است

گاهی آدم‌هایی را می‌بینیم که از نظرِ هوشِ منطقی درخشان‌اند، اما در رابطه و کار با دیگران دچار مشکل می‌شوند؛ و بالعکس، کسانی هستند که با نمراتی متوسط، رابطه‌ها و زندگیِ پرباری دارند. این تفاوت اغلب به چیزی برمی‌گردد که از دهه‌ی نود به این سو با نامِ «هوش هیجانی» شناخته می‌شود؛ توانایی‌ای که برخلافِ IQ، تا حدِ زیادی قابلِ یادگیری و رشد است.

نکته‌های کلیدی

• • هوش هیجانی مهارتِ شناخت، فهم و مدیریتِ احساساتِ خود و درکِ احساساتِ دیگران است.
• • مدلِ گلمن چهار حوزه دارد: خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهیِ اجتماعی و مدیریتِ رابطه.
• • خودآگاهی پایه‌ی سه حوزه‌ی دیگر است؛ بدونِ آن بقیه شکل نمی‌گیرد.
• • خودمدیریتی یعنی پاسخِ سنجیده دادن به‌جای واکنشِ آنی.
• • آگاهیِ اجتماعی همان همدلی است؛ خواندنِ آنچه در درونِ دیگری می‌گذرد.
• • هوش هیجانی، برخلافِ IQ، در همه‌ی سنین قابلِ یادگیری و رشد است.

منابع

• دنیل گلمن، ۱۹۹۵، کتابِ «Emotional Intelligence: Why It Can Matter More Than IQ»
• دنیل گلمن، ۱۹۹۸، مقاله‌ی «What Makes a Leader?» در Harvard Business Review
• دنیل گلمن و ریچارد بویاتزیس، ۲۰۰۲، کتابِ «Primal Leadership» (مدلِ چهارحوزه‌ای)
• پیتر سالووی و جان مایر، ۱۹۹۰، مقاله‌ی پایه‌گذارِ مفهومِ Emotional Intelligence در Imagination, Cognition and Personality
• ریچارد بویاتزیس، پژوهش‌های متعدد درباره‌ی شایستگی‌های هوش هیجانی در رهبری